logo

Scenic Route van Sol Leon en Paul Lightfoot gedanst door de dansers en danseressen van NDT 1

NEW LEON & LIGHTFOOT ©Rahi Rezvani_online_2 SCENIC ROUTE ©Rahi Rezvani_online
foto’s Rahi Rezvani

We laten ons in deze voorstelling niet meenemen langs geijkte paden en wegen. We nemen de ‘scenic route’ en laten ons verrassen door de onverwachte avonturen die we ondervinden in ‘Singuliere Odyssee’ en de sprakeloze ervaringen die we opdoen in ‘Silent Screen’.

Een tweeluik van het choreografen duo Sol Leon en Paul Lightfoot, bestaande uit het ballet Silent Screen uit 2005 en een wereldpremiere, die luistert naar de naam Singuliere Odyssee. De voorstelling is opgedragen aan de onlangs overleden held uit de danswereld in Frankrijk en Nederland vanaf de 70 er jaren, Gerard Lemaitre. Een grootmeester in de dans, een aardige man, een trouwe vriend van NDT tot de laatste beweging.

Sol Leon en Paul Lightfoot maken al 27 jaar samen dansvoorstellingen. Meer dan 50 titels, die meestal met een S beginnen staan op hun lijst.
Singuliere Odyssee wordt hier nu aan toegevoegd. Voor dit ballet heeft Componist Max Richter (Duitsland, 1966) een nieuw muziekstuk geschreven ‘Exiles’. Samen met het choreografen duo heeft dit geleid tot de dansproductie Singuliere Odyssee. Een ballet dat ons het unieke in ieder mens laat voelen en zien. We komen en we gaan, we zoeken aansluiting met elkaar of juist niet, we zijn tegelijk in beweging maar elk in onze eigen richting. En juist het wel of niet zelf kunnen bepalen van de richting waarin deze mens gaat maakt of we ons doel kunnen bereiken. Ieder uniek mens heeft van nature een voorwaartse beweging, vooruit lopen. Deze voorwaartse beweging willen we zelf richting geven, onze eigen unieke richting. Wat als dat opeens voor je wordt bepaald?
De muziek bestaat uit evenveel tracks als er minuten zijn in dit ballet. Een herhaling van hetzelfde thema in voorwaartse richting, steeds aangevuld met nieuwe verrassende muzikale elementen om uiteindelijk met de beweging van de dansers, het licht en de bladeren tot bedaren te komen en de klok nog steeds op negen uur drie en dertig staat.

In Silent Screen maken we kennis met een kant van Leon en Lightfoot die een bladzijde uit het dagboek van beide kunstenaars zou kunnen zijn. We zien een groot filmscherm op het podium staan met dochter Saura in beeld, ze was zes jaar. Dat moment wilden Lightfoot en Leon portretteren, vastleggen. Het gegeven dat de acteurs in de stomme films uit de begin jaren twintig van de vorige eeuw alles uit de kast moesten halen om zonder tekst het veerhaal in de film goed over te laten komen, inspireerde het choreografen duo bij het uitwerken van hun gedachten in beweging. Juist de mogelijkheden van het lichaam, de manier van kijken, zuchten en uitvergrote gebaren waren de gereedschappen die de acteurs gebruikten om tot een goede film te komen. De dansers in Silent screen maken hiervan in dit ballet op dezelfde wijze gebruik en proberen in grimassen en sprekende duetten en in groepen het verhaal te vertellen. Een persoonlijk verhaal uit het leven van Leon en Lightfoot in 2005. Nu opnieuw gezet met een bijna geheel nieuwe cast. De constante factor vormt danser Jorge Nozal, die nu met een geheel nieuwe blik opnieuw een glansrol danst. De muziek is van Philip Glass, die eind januari 80 jaar is geworden en op zijn eigen wijze muziek gebruikt om zijn verhaal te vertellen.

 

 

Deel