logo

Marina Mascarell maakt haar Hefty Flood samen met de dansers van NDT 2

A hefty flood van Marina Mascarell (8 maart 2018)
Marina Mascarell komt uit Spanje (1980).
Zij is uitgenodigd om een choreografie te maken voor NDT2 omdat zij zelf lange tijd bij NDT2 en NDT1 heeft gedanst. Hieruit blijkt dat NDT2 niet alleen een kweekvijver voor danstalent is maar dat dansen bij NDT1 ook een springplank kan worden naar het werken als choreograaf. Sinds 2011 is zij werkzaam als huischoreograaf bij KORZO.

De inspiratie voor A hefty flood heeft zij gekregen uit het lezen van boeken van de Canadese Socioloog Ervin Goffman, het boek heet ‘The presentation of self in everyday life’.
Goffman schrijft erover dat we een masker dragen in het dagelijkse leven. We worden geboren, ontwikkelen een karakter en groeien uit tot individuen. Maar hoe zien we elkaar en hoe kijken we  naar onszelf? Hij zegt dat het woord persoon/individu = masker. Met dit gegeven is Mascarell aan de slag gegaan.

In de aanloop naar deze choreografie heeft ze de dansers met elkaar op een persoonlijke manier in contact laten komen. Ze is met alle dansers (uiteindelijk bleven er 9 over) in de studio gaan spelen, met ballen gooien, elkaar aankijken, betasten. Ze heeft de dansers een vragen lijst laten invullen met vragen, die normaal gesproken niet aan bod komen in een dansstudio. Hierover hebben ze met elkaar gepraat en daarna zijn ze pas gaan nadenken over het masker. Je eigen masker of het masker van je collega danser. Met al deze persoonlijke verhalen, die wereld vol verlangens, ontstond uiteindelijk een zeer origineel weergegeven metaforische vloedgolf waarin Mascarell en de dansers op zoek zijn gegaan naar de naakte waarheid over zichzelf en over elkaar.

Je kijkt naar een sterrenhemel, daaronder bevindt zich het water, de zee, een overvloed aan golven. De atletische dansers nemen deze golfbeweging naadloos over. Ze zijn de golven en geven de kracht weer maar ook de momenten waarop de golven breken. Er wordt een tekst uitgesproken:

FALL

‘An authentic fall is hard to fake. 

I find when I’m standing in between no where, right before falling,

I feel obligated to give that extra energy to initiate the fall

rather than having patience and listening to the already existing weight.

Trying to fall in a certain way,

orchestrating it

so it’s silent but really I should just fall.

When the speed increases I should just let it go.

But I keep on organising myself

Suddenly just a fall.

I’m realising I’m getting up in the same way. 

Nothing Hurts.’ 

Er wordt samengewerkt, er gebeurt veel buiten het zicht van de toeschouwer maar de boodschap is duidelijk.

 

Dit is de kijk van Mascarell op het maken van dans en het uitvoeren van dans anno 2018.

Deel